قبل از بررسی راه حل های پوشش خاص، بسیار مهم است که بدانیم چرا فولاد کربنی به محافظت نیاز دارد. فولاد کربنی به عنوان یک آلیاژ آهن-کربن، دارای استحکام و کارایی عالی است، اما به راحتی با عناصر محیطی - اکسیژن، رطوبت و مواد شیمیایی مختلف - واکنش نشان می دهد که منجر به خوردگی می شود. این خرابی یکپارچگی سازه، ظرفیت فشار را به خطر می اندازد و در نهایت خطرات عملیاتی ایجاد می کند. پوشش های محافظ به عنوان موانع اساسی در برابر عوامل خورنده عمل می کنند و به طور قابل توجهی عمر مفید را افزایش می دهند و در عین حال هزینه های نگهداری را کاهش می دهند.
این فرآیند شامل غوطه ور کردن لوله های فولاد کربنی در روی مذاب برای ایجاد یک لایه فلزی محافظ است. پوشش روی محافظت دوگانه ای را ارائه می دهد: فولاد را از لحاظ فیزیکی از عناصر خورنده جدا می کند و در عین حال به عنوان یک آند قربانی عمل می کند - روی ترجیحاً برای محافظت از فولاد زیرین خورده می شود. این خاصیت خود ترمیم شونده حتی اگر پوشش آسیب جزئی داشته باشد، محافظت را حفظ می کند.
گالوانیزه گرم مزایای اقتصادی و کاربرد گسترده ای را ارائه می دهد، از جمله:
در حالی که برای کاربردهای عمومی بسیار موثر است، پوششهای گالوانیزه در محیطهای به شدت اسیدی یا قلیایی تخریب میشوند و آنها را برای حمل و نقل شیمیایی تخصصی نامناسب میسازد.
پوشش های اپوکسی نشان دهنده محلول های آلی با کارایی بالا هستند که به دلیل پایداری شیمیایی استثنایی مشهور هستند. این پلیمرهای ترموست لایه های متراکم و سفت و سختی را تشکیل می دهند که به طور موثر لوله ها را از مواد تهاجمی جدا می کند. دو روش کاربردی اولیه وجود دارد:
کاربردهای صنعتی کلیدی عبارتند از:
پوششهای اپوکسی مقاومت محدودی در برابر اشعه ماوراء بنفش نشان میدهند و آنها را برای قرار گرفتن در معرض طولانی مدت در فضای باز بدون حفاظت اضافی مناسبتر میسازد.
ترکیبی از مقاومت شیمیایی اپوکسی با انعطاف پذیری لاستیک مانند، پوشش های پلی اورتان عملکرد فوق العاده ای را ارائه می دهند. این پوشش ها از نظر مقاومت در برابر سایش، تحمل آب و هوا و محافظت در برابر ضربه عالی هستند. دو فرمول وجود دارد:
کاربردهای قابل توجه عبارتند از:
حفاظت برتر با هزینه های بالاتر مواد همراه است و نیاز به تخصص برنامه کاربردی دارد.
این محلول سنتی یک لایه سیمانی را در داخل لوله ها از طریق پاشش یا ریخته گری گریز از مرکز اعمال می کند. پوشش از تماس مستقیم بین آب و دیواره لوله جلوگیری می کند و باعث کاهش خوردگی و تشکیل رسوب می شود. مزایای کلیدی عبارتند از:
محدودیت ها شامل کاهش قطر داخلی، حساسیت به ترک ناشی از تنش حرارتی یا ساختاری و ناسازگاری با فرآورده های نفتی است.
این پوشش تاریخی، قطران زغالسنگ را با اصلاحکنندهها و پرکنندهها ترکیب میکند تا یک سد مقاوم در برابر رطوبت و از نظر شیمیایی بیاثر ایجاد کند. مزایا عبارتند از:
اشکالات قابل توجه شامل نگرانی های زیست محیطی و بهداشتی به دلیل هیدروکربن های آروماتیک چند حلقه ای (PAHs)، مقاومت ضعیف در برابر اشعه ماوراء بنفش و بوهای نامطبوع در طول کاربرد است. محدودیت های نظارتی به طور فزاینده ای استفاده از آن را محدود می کند.
انتخاب پوشش مناسب مستلزم ارزیابی عوامل متعددی است:
مشاوره حرفه ای با مهندسان خوردگی، انتخاب بهینه را بر اساس ارزیابی فنی جامع تضمین می کند.